Η γλώσσα είναι βασική μορφή έκφρασης. Η αδυναμία έκφρασης συνεπάγεται στειρότητα πνευματική, συναισθηματική. «Δεν είναι απλό εργαλείο η γλώσσα. Είναι ο πολιτισμός μας, είναι η ιστορία μας, είναι η σκέψη μας, είναι η νοοτροπία μας, είναι η ταυτότητά μας. Πάνω από όλα η γλώσσα είναι αξία». (Γεώργιος Μπαμπινιώτης)
Σε εθνικό επίπεδο, αλλοτρίωση της γλώσσας σημαίνει σταδιακή αλλοτρίωση και του πολιτισμού. Είναι μια μετάλλαξη της συλλογικής συνείδησης που όταν απωλεσθεί, μπορεί εύκολα να αλωθεί. Και όλα αυτά, χωρίς καν να εξαίρουμε τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας και την παγκόσμια αναγνώριση της (μαζί με τα λατινικά) ως η μητρική γλώσσα όλων των ευρωπαϊκών γλωσσών, καθώς και για το πλήθος ξένων καθηγητών και μελετητών της αρχαίας ελληνικής γλώσσας σε όλον τον κόσμο.
Τα Greeklish (από το greek και english, γνωστά και ως Grenglish) ήρθαν να υπεραπλουστεύσουν την ελληνική γραφή μέσω διαδικτύου. Η χρήση τους άρχισε από τα μηνύματα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας (e-mail), στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media) και στα φόρουμ και πλέον έχουν εκτεταμένη διάδοση στις νεαρές ηλικίες και όχι μόνο.
Από ευκολία, συνήθεια και μόδα, λένε. Η χρήση της φτάνει το 64,3%, αναφέρει μια έρευνα σε δείγμα μαθητών γυμνασίων-λυκείων της Κοζάνης (Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας).
Εκτός απ’ την αντικατάσταση των ελληνικών χαρακτήρων με λατινικούς, η χρήση των Greeklish συνοδεύεται από:
1) Παράλειψη τονισμού των λέξεων ή σημείων στίξης,
2) χρήση λατινικών σημείων στίξης,
3) συνδυασμός ελληνικών και λατινικών γραμμάτων στις λέξεις,
4) ορθογραφικά λάθη (π.χ. ο αντί για ω),
5) φωνητικά λάθη (π.χ. κς αντί για ξ),
6) σύντμηση λέξεων (π.χ. τεσπα αντί τέλος πάντων, τπτ αντί για τίποτα, δλδ αντί για δηλαδή, κ.ά.),
7) αλλαγές στον χρόνο ή στο πρόσωπο στα ρήματα, αλλαγή πτώσης στα ουσιαστικά, αντικατάσταση λέξης με άλλη, με εντελώς διαφορετική σημασία.
Με άλλα λόγια, στα κείμενα αυτά, δίνεται η εντύπωση της ημιμάθειας και του αναλφαβητισμού (κι άλλοθι για τον ανορθόγραφο).
Παρατηρείται, επίσης, μια αυξανόμενη απλούστευση της ορθογραφίας της ελληνικής γλώσσας από τα διάφορα διορθωτήρια του Word και άλλων προγραμμάτων επεξεργασίας κειμένου, που αντικαθιστούν αρκετούς από τους δίφθογγους ε-ι, ο-ι με γιώτα και αι με έψιλον.
Και δεν αναφερόμαστε στους κατά: τόπο, ηλικία, επιστήμη ή επαγγελματική ομάδα, εξατομικευμένους γλωσσικούς κώδικες (slang) που ανέκαθεν υπήρχαν.
Σε πολιτικό επίπεδο, όσο κι αν η δήλωση του Χένρι Κίσσινγκερ το 1994, στην Turkish Daily News, διαψεύστηκε απ’ τον ίδιο ή υπάρχουν πολλές αντικρουόμενες απόψεις, πρέπει να ομολογήσουμε πως αποτελεί μια μεγάλη αλήθεια.
«Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ».
Τις προηγούμενες δεκαετίες μιλούσαμε για την ανάγκη επιστροφής στην αρχαία ελληνική γλώσσα. Σήμερα καθίσταται ολοένα δυσκολότερο να ελέγξουμε τους κινδύνους που προέρχονται απ’ την μαζική και δυναμική εισροή της ξένης γλώσσας στην νέα ελληνική. Το πρόβλημα μας έρχεται μαζικά από τον ηλεκτρονικό κόσμο, τον κόσμο της νέας γενιάς. Που είναι όμως οι ρίζες του; Στην ξενομανία που ανέκαθεν χαρακτήριζε τους Έλληνες ή σε μια ήδη απωλεσμένη εθνική ταυτότητα- θύμα της αφομοιωτικής παγκοσμιοποίησης;
ΠΗΓΕΣ
Τα Νέα, Μπαμπινιώτης: «Οι νέοι θα πληρώσουν ακριβά τα greeklish»
Ινφογνώμων, Πολιτικά, blog
Πάρε- Δώσε, Ιστοχώρος Ποικίλης Ύλης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου