Μεσημέρι, περίπου στις 2 παρά, με 38οC υπό σκιά, και εμείς χωρίς ρεύμα για 2,5 ώρες, πλήττουμε από βαρεμάρα, αφού ούτε διαδίκτυο έχουμε, ούτε τηλεόραση, και συν της άλλης ούτε κλιματιστικό. Και σκέφτομαι τώρα εγώ, τί να πούμε;; Έχουμε τίποτα να πούμε;; Οικογένεια σου λέει μετά. Πού είναι οι κουβέντες που λέγανε παλιά, οι συζητήσεις που δεν είχαν τελειωμό, τα οικογενειακά παιχνίδια, το σούσουρο με τους γείτονες;; Τελείωσαν όλα αυτά. Ο καθένας πλέον κλείνετε στο σπίτι του και σκέφτεται τί θα κάνει για να περάσει η μέρα και να έρθει η επόμενη και να περάσει και αυτή και να έρθει πάλι άλλη.
Θυμάμαι τη γιαγιά και τον παππού που διηγούνται ιστορίες από τα παλιά. Συγκεκριμένα, μια φορά ο παππούς, η γιαγιά και τα τέσσερα παιδιά, ζούσαν σε ένα σπίτι μικρό, με δύο υπνοδωμάτια (στην καλύτερη των περιπτώσεων) και δεν είχαν ούτε τηλεόραση, ούτε ραδιόφωνο, ούτε κινητό, ούτε υπολογιστή, ούτε ηλεκτρικές συσκευές. Και η ζωή τους ήταν δύσκολη, αλλά ήταν ποιοτική, αντάλλασαν μια κουβέντα όταν μαζευόντουσαν όλοι σπίτι, που δεν έλειπαν πέρα από τις ώρες δουλειάς. Ούτε καφετέριες είχαν, ούτε ίντερνετ-καφέ, ούτε μπιλιαρδάδικα, ούτε τίποτα παρεμφερή. Είχαν όμως το καλύτερο. Είχαν Σπίτι. Είχαν αυτό το χώρο για να δει ο ένας τον άλλο, να ανταλλάξουν δυο-τρεις λέξεις, και ας έλεγαν τα ίδια και τα ίδια. Έτρωγαν μαζί, στο τραπέζι, οικογενειακά. Μοιράζονταν το ίδιο πιάτο.
Πλέον ο καθένας τρώει μόνος του, στον καναπέ, στο δωμάτιο, στο μπαλκόνι, όπου βρει. Και σαφώς, ή την τηλεόραση θα ανοίξει για να δει τα κουτσομπολιά της εβδομάδας στο STAR ή στο MEGA τις ειδήσεις, ή τον υπολογιστή για να σερφάρει στο facebook και στο twitter, ή θα έχει νεύρα και δεν θα θέλει να μιλήσει με κανέναν και βεβαίως να μην ακούσει και κανέναν. Απομονώνονται οι άνθρωποι και αυτό που μένει στο τέλος είναι η μοναξιά.
Ναι μεν η τεχνολογία προχωράει, οι απαιτήσεις είναι πολλές, αλλά για σκεφτείτε.. Τί μπορούμε να κάνουμε εμείς;;
Ξεκινήστε το πρωί σας διαφορετικά. Μην ανοίξετε τον υπολογιστή για να δείτε τα email σας, ούτως ή άλλως αν ήταν κάτι επείγον θα σας έπαιρναν τηλέφωνο (στο κινητό, έτσι;). Τα αιτήματα φιλίας στο facebook ευτυχώς δεν έχουν ημερομηνία λήξης, οπότε μπορούν να περιμένουν για λίγο. Συνεχίστε χωρίς τηλεόραση, δεν φαίνεται να είναι πολύ άσχημα χωρίς ειδήσεις, έτσι κι αλλιώς, όλο θλιβερά θέματα έχουν, εκτός από τους «ξαφνικούς θανάτους» της Τζούλιας Αλεξανδράτου.
Πηγαίνετε μια βόλτα στο πάρκο, κάντε ένα κύκλο το τετράγωνο της γειτονιάς, πείτε καλημέρα στους περαστικούς, αν δείτε κάποιο γνωστό πρόσωπο μην το αποφύγετε κάνοντας ότι δεν το είδατε, μιλήστε του, ρωτήστε το για τη ζωή του. Το απόγευμα καλύτερα να κοιμηθείτε λίγο, να ξεκουραστείτε, μην ανοίξετε υπολογιστή, μην μιλήσετε αμέτρητες ώρες μέσω CU-Vodafone με την παρέα σας, μη δείτε τηλεόραση, μην παίξετε Nintendo ή Wii.
Το βραδάκι, ανάψτε ένα κερί και πάρτε μια καρέκλα αναπαυτική για το μπαλκόνι σας. Από εκεί θα δείτε τα φώτα της πόλης, θα ακούσετε τους σκύλους να γαβγίζουν, πιθανόν κάποια μωρά να ζητάνε το γάλα τους ή κάποιο ζευγάρι να τσακώνεται.
Σκεφτείτε πώς ζούσαν οι παλιοί χωρίς τις «ανέσεις» του σήμερα. Είναι όμως ανέσεις; Μήπως αυτές οι «ανέσεις» μας έχουν δώσει μια ζωή μη άνετη;;
Αναλογιστείτε, μιλήστε με ανθρώπους που έζησαν χωρίς να έχουν όλα αυτά που έχετε εσείς.
Αναρωτηθείτε. Ζούσαν αυτοί καλά τότε ή εμείς τώρα;
Ουπς!! Ήρθε το ρεύμα!! Πρέπει να ανοίξω την τηλεόραση, τον υπολογιστή, το κλιματιστικά, να βάλω το φαγητό να ζεσταθεί στον φούρνο μικροκυμάτων. Πολλά μαζί και ο χρόνος περνάει..
Μαρή Όλγα, τελειόφοιτη Δημοτικής Εκπαίδευσης, Κύπρος
27/07/2011, 11:09 πμ
Pes to psemata!
ΑπάντησηΔιαγραφή